با مشق ننوشتن فرزندمان چه کنیم؟

بعضی از مادرها می گویند از اینکه مدام مجبورم به فرزندم بگویم تکالیفش را انجام دهد، خسته شده ام. اگر بالای سر او نباشیم کارش را انجام نمی‌دهد. حتی بعضی وقت ها مجبور هستم خودم مشق هایش را بنویسیم.

این نشان می‌دهد شما در تمام امور به فرزندتان بسیار آسان گرفته اید. او مستقل بودن و احساس مسئولیت داشتن را یاد نگرفته است. بهتر است همین حالا این رفتار او را درست کنید تا در آینده نیز در زندگی شخصی اش به مشکل برنخورد.

به عنوان اولین کار باید دست از غر زدن یا نوشتن مشق هایش بردارید. اگر او مشق هایش را ننوشته یا نیمه کاره، بدخط و غلط نوشته است. اجازه بدهید همان ها را به مدرسه ببرد تا معلم برخوردی که لازم است را با او انجام بدهد. وقتی معلم دست به سرزنش و تنبیه زبانی فرزند شما می زند تاثیر بهتری در رفتار او دارد. تا اینکه شما او را سرزنش کنید، پس در درجه اول باید خود را نسبت به مشق نوشتن او بی خیال نشان دهید.
اگر شما او را تنبیه کنید یا سرزنش کنید یا حتی دست و پاره کردن مشق هایش بزنید تنها عزت نفس او را از بین می برید. گاهی اوقات ممکن است فرزند شما اختلال یادگیری در نوشتن داشته باشد و شما از این مسئله بی اطلاع باشید. این اختلال باعث می شود فرزند شما از نوشتن مشق هایش سر باز بزند. در بسیاری از موارد معلمان مدرسه نیز قادر به تشخیص این اختلالات نیستند. اما اگر این اختلالات به موقع تشخیص داده شوند؛ قابل درمان هستند.

بعضی از مادرها می گویند وقتی فرزند ما به خانه می آید تا شب باید مدام به او تذکر بدهیم تا نهایتاً آخر شب و با عجله و مشق هایش را بنویسد. گاهی وقت ها هم قضیه برعکس است، بعضی از بچه ها هستند که به محض رسیدن به خانه، بدون اینکه لباس هایشان را عوض کنند یا دست و صورتشان را بشویند، شروع به نوشتن مشق هایشان می کند. هر دوی ای مدل رفتارها مناسب نیستند. در صورتی که خیلی از خانواده ها از رفتار دوم استقبال می کنند، اما این نشان دهنده اضطراب درونی دانش آموز است.